ترس از آدم دورو

ترس از دورنگی آدم‌ها؛ چرا از آدم‌های دو رو می‌ترسیم؟:

در پژوهش‌های عصب‌شناختی، تهدید مبهم بیشتر از تهدید قطعی آمیگدال را فعال می‌کند؛ یعنی مغز تاریکیِ قابل پیش‌بینی را راحت‌تر از رفتار متغیر آدم‌ها پردازش می‌کند. دورنگی نوعی ابهام اجتماعی است، نه فقط خیانت. به همین دلیل یک دوست دمدمی‌مزاج از یک دشمن آشکار خسته‌کننده‌تر است. تاریکی پایان شب را تضمین می‌کند؛ آدم دورو هیچ قطعیتی ندارد.

راهکار:

وقتی می‌گویی ترس از دورنگی است، در واقع از پیش‌بینی‌ناپذیری می‌ترسی؛ تاریکی قطعی است، آدم دورو نه. مغز در برابر محرک مبهم، بیش از خطر قطعی هورمون استرس ترشح می‌کند. اعتماد تدریجی و مبتنی بر تکرار رفتار، این ابهام را کم‌قدرت‌تر می‌کند.