اعتماد نکردن؛ تلخترین درسی که از نزدیکان میگیریم:
پژوهشهای «ترومای خیانت» میگویند مغز برای حفظ وابستگی به آدم مهم، نشانههای خیانت را نادیده میگیرد؛ به همین دلیل قربانی آخر از همه میفهمد. پس بیاعتمادی بعد از خیانت، نقص نیست؛ سیستم عصبی دارد یک قانون محافظتی جدید میسازد: «شک کن تا آسیب نبینی». سؤال این است: آیا میشود این هشدار را بدون نابودی ظرفیت صمیمیت نگه داشت؟
راهکار:
این عبارت، صدای بخش زخمخوردهٔ ذهن است؛ اما «آنها» با «همه» فرق دارند. اگر تجربههای شکست را به چشم «دادههای آماری» ببینی، میتوانی از آن درس بگیری، بدون اینکه به همهٔ آدمها برچسب همان متجاوزان را بزنی. مرز میان محافظت از خود و محرومیت از عشق، همان هنر گمشدهٔ بعد از خیانته.