ترومای همیشگی

آیا واقعاً این نیز بگذرد؟ زخم‌های همیشگی روح:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد خاطرات تروماتیک برخلاف خاطرات عادی در آمیگدال مغز ذخیره می‌شوند و بدون کنترل خودآگاه فعال می‌شوند – یعنی واقعاً «نمی‌گذرند». جالب اینجاست که همین ساختار برای بقا طراحی شده، اما در PTSD یک نقص تکاملی است. آیا می‌دانستید که قدیمی‌ترین متن درباره «این نیز بگذرد» به شاعر صوفی فارسی، فریدالدین عطار، برمی‌گردد و او آن را نه تسلی، که هشدار درباره بی‌اعتنایی به درد می‌دانست؟

راهکار:

می‌توان این جمله را از زاویه‌ای دیگر دید: بله، زخم باقی می‌ماند، اما واکنش ما به آن می‌تواند تغییر کند. شاید نگذرد، ولی می‌تواند به بخشی از قدرت ما تبدیل شود – مثل خالکوبی احساسات.