ترومای بازماندگی

زخم تماشای ویرانی و امید به نور:

مغز تفاوت چندانی بین درد فیزیکی و درد ناشی از تماشای فاجعه قائل نیست. اسکن‌های fMRI نشان می‌دهند که قشر کمربندی قدامی، مرکز پردازش درد فیزیکی، با دیدن صحنه‌های دلخراش نیز به‌شدت فعال می‌شود. بنابراین زخم تماشا از نظر زیست‌عصبی واقعی است و می‌تواند به‌اندازه‌ی یک گلوله آسیب‌زا باشد.

راهکار:

تماشای ویرانی شاید زخم عمیقی باشد، اما همان نگاه می‌تواند به روایتی برای التیام تبدیل شود؛ وقتی درد را به کلمات می‌سپاری، دیگر اسیر مصادره‌ی روزانه‌اش نیستی.