ترک شدن توسط عزیزترین آدم و تلخترین لحظه تنهایی:
تحقیقات نوروساینس نشان میدهد مغز، طردشدن عاطفی را با همان شبکهای پردازش میکند که درد فیزیکی را حس میکند؛ یعنی ترک شدن واقعاً «درد دارد»، نه فقط در زبان. در آزمایش ایزنبرگر، افرادی که در بازی اجتماعی حذف شدند، فعالیت قشر سینگولیت قدامیشان مثل وقتی بود که جسم داغی به دستشان میخورد. حتی استامینوفن توانسته این درد را کاهش دهد! پس تنهاییِ پس از جدایی فقط استعاره نیست، یک زنگ خطر فیزیولوژیکی است. آیا باید این درد را جدیتر از گذشته درمان کنیم؟
راهکار:
رفتنِ دیگران، فقط یک پایان نیست؛ گاهی آینهای است که تو را به خودت نشان میدهد. همانجا که فکر میکنی تنها شدی، ممکن است برای اولین بار با نسخهی واقعی خودت روبهرو شده باشی.