ترک شدن حتمی

هنر ایثار بی نتیجه: درد گذاشتن برای کسانی که می‌روند:

روانشناسی به این میگه 'اثر ایثار تراژیک' — مغز ما در قبال مراقبت از دیگران دوپامین ترشح می‌کنه، حتی وقتی پیش‌بینی می‌کنیم نتیجه نهایی ترک شدن یا خیانته. این یک نقص تکاملی نیست، بلکه بقای گروه رو بر بقای فرد ترجیح می‌ده. حالا سوال: آیا این هنر بقای ژنتیکیه یا خودویرانگری فرهنگی؟

راهکار:

اگر این 'هنر' را برعکس کنیم: هنرِ نگه داشتنِ خود برای کسانی که می‌مانند. شاید آن نسخه ارزشمندتر باشد.