وقتی ترک شدن محال است: شعر و احساس تنهایی:
مغز انسان طوری طراحی شده که تجربههای احساسی شدید، ردپایی عصبی از خود به جا میگذارند که با محرکهای مشابه، دوباره فعال میشوند. به همین دلیل است که طعم یک خاطره حتی بعد از سالها میتواند چنان زنده بازگردد که انگار دیروز بوده. جالب اینجاست که این پدیده در غم جدایی، دقیقاً همان مسیرهایی را فعال میکند که اعتیاد فعال میکند. ترک شدن، نوعی نشانگان محرومیت عاطفی ایجاد میکند. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که طعم یک خاطره، دوباره تمام حالوهوای آن روز را زنده کند؟
راهکار:
جملاتت فریاد میزنند که آنقدر عمیق در تار و پودت نفوذ کرده که تصور جدایی از او محال شده. شاید حقیقت این است که تو خودت را در یاد او جا گذاشتهای و تا وقتی از این خاطره دل نکنی، او هم ترکتان نخواهد کرد. درواقع، این تو هستی که نمیگذاری حالوهوای آن روزها رهایت کند.