هزینه غرقشده در مسیر اشتباه؛ بلیت برگشت گرانتر:
مغز، پشیمانی از ترک مسیر را با دوپامینِ ادامه دادن پوشش میدهد؛ به همین دلیل «هزینه غرقشده» در اقتصاد رفتاری یک خطای شناختی است، نه محاسبه. آزمایشهای کانمن و تورسکی نشان داد افراد برای بلیت گرانتر حتی بیتفاوت به نتیجه ادامه میدهند تا اعتراف به اشتباه نکنند. قطار اشتباه هم هر ایستگاه، بخشی از هویت تو را به خودش گره میزند.
راهکار:
این جمله دقیقاً «خطای هزینه غرقشده» را روایت میکند: هرچه در مسیر نادرست بیشتر بمانی، نه فقط زمان، بلکه بخشی از هویت و گزینههای بعدیات را از دست میدهی. مغز برای فرار از پشیمانی، وفاداری به انتخاب اشتباه را پاداش میدهد؛ در حالی که برگشتن زودهنگام همیشه ارزانترین بلیط تاریخ عمر است.