ترک عادت به کسی

دلتنگی عاشقانه؛ دست خودم نیست یادت نکنم:

در علوم اعصاب، عشق رمانتیک همان مسیر پاداش مغزی را فعال می‌کند که کوکائین فعال می‌کند؛ دوپامین در هسته‌ی اکومبنس ترشح می‌شود. خاطرات هیجانی با آمیگدال پیوند می‌خورند و با کوچک‌ترین نشانه، بدون اجازه‌ی قشر پیش‌پیشانی بازپخش می‌شوند. برای همین «دست خودم نیست» از نظر زیستی دقیق است: مدار بقا و پاداش، قدیمی‌تر از منطق عمل می‌کند. ترک عادت عاطفی واقعاً شبیه ترک شیمیایی است.

راهکار:

جالب اینجاست که «عادت نکردن» خودش یک جور عادت می‌شود: ذهن برای فرار از تکرار، مدام همان چهره را تکرار می‌کند. می‌توانی این بیت را از زبان گلی بنویسی که تصمیم گرفته عطرش را پنهان کند تا کسی به آن عادت نکند؛ همان پارادوکس خواستن و نتواستن، بسط یک روایت کوتاه عاشقانه می‌شود.