ترجمهای که به ترجمه نیاز دارد:
عصبشناسان میگویند وقتی ترجمه میکنیم، مغز معنای خالص را پیدا نمیکند؛ فقط شبکهای از تداعیهای شخصی را بازسازی میکند. پس هر ترجمه در اصل خیانت به متن اصلی است. جملهات نشان میدهد زبان خودش هم یک ترجمهی ناقص از فکر است — چیزی به نام «متن اصلی» در ذهن وجود ندارد. تا حالا شده به نسخهی اولیهی فکرت برگردی؟
راهکار:
یک توسعهی خلاقانه: این استعاره را به جایی برسان که «هر آدم هم یک متنِ چندلایه است که برای فهمیدنش به ترجمهای تازه نیاز دارد»؛ میتواند سرآغاز یک نوشتهی کوتاه یا کپشن باشد.