آیا حاضرید روزهای تلخ کسی را به جای روزهای شیرین خود بپذیرید؟:
تحقیقات نشان داده وقتی انسان برای کسی فداکاری میکند، دوپامین و اکسیتوسین ترشح میشود و همین باعث میشود رنج کشیدن برای دیگران را به خوشی خود ترجیح دهد. این پدیده «سوگیری فداکاری» نام دارد و ریشه در نیاز به تعلق و معناداری دارد. جالب اینجاست که همین مکانیسم در روابط ناسالم باعث میشود افراد در چرخه قربانی شدن باقی بمانند. آیا عشق واقعی باید با رنج گره بخورد یا میتوان بدون قربانی کردن نیز عمیق بود؟
راهکار:
این سؤال ریشه در یک پارادوکس روانشناختی دارد: ما گاهی رنج دیگران را به خوشی خود ترجیح میدهیم چون رنجکشیدن برای کسی، احساس ارزشمندی و کنترل ایجاد میکند. اما عشق بالغ، جایی است که هر دو نفر روزهای شیرین خود را به اشتراک بگذارند، نه اینکه یکی فدای دیگری شود. شاید بهتر باشد بپرسید: «چه طور میتوانیم روزهای شیرین خود را طوری بسازیم که شامل هم باشد؟»