پارادوکس اعتماد و شک: چه زمانی به تردید خود اعتماد کنیم؟:
آیا میدانستید مغز انسان بهطور پیشفرض «سوگیری تأیید» دارد؟ یعنی ناخودآگاه به دنبال شواهدی میگردد که باورهای قبلیمان را تأیید کنند. اما «شک فعال» – همان چیزی که جمله به آن اشاره دارد – نوعی «سوگیری مخالفسازی» است که مانع از گرفتار شدن در توهم قطعیت میشود. جالب اینجاست که پژوهشهای عصبشناسی نشان دادهاند شک کردن، مسیرهای دوپامین را فعال میکند و بهنوعی همان لذت کشف مجهول را ایجاد میکند. سؤال: آیا میتوان بدون شک کردن، واقعاً به چیزی اعتماد کرد؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس کلاسیک از «شک روشمند» دکارت است. پیشنهاد میکنم در موقعیتهای واقعی، یک «ماتریس اعتماد» بسازید: در یک محور میزان آگاهی طرف مقابل و در محور دیگر میزان ریسکپذیری خود را بنویسید. آنگاه شک و اعتماد را نه بهعنوان تضاد، بلکه بهعنوان دو ابزار تکمیلکننده ببینید.