تردید بین بیرون رفتن و موندن؛ داغونی مادی یا روحی:
این همان تعارض گرایش-اجتناب است: هر دو گزینه هم پاداش دارد هم تنبیه، و مغز در این حالت بهجای عمل، انرژی را صرف پیشبینی خطا میکند؛ نتیجه فلج تصمیم و فرسودگی است. در روانشناسی محیطی میگویند خانهماندن بدون محرک تازه سطح کورتیزول را بالا نگه میدارد و بیرونرفتن بیبرنامه هم بار شناختی میسازد. راه سوم شما چیست؟
راهکار:
این پارادوکسِ «هزینه/روح» را میشود به مسئلهی انتخاب اجتماعی تبدیل کرد: بیرون رفتن همیشه مادی داغونکننده نیست اگر نسخهی کمهزینه و خلوتمحور جایگزین شود؛ خانه ماندن هم همیشه روحی داغونکننده نیست اگر با یک آیین کوچک دلخوشکننده همراه شود.