لبخند تراشیده با چاقو: تلخترین قسمت مجسمه:
برخلاف تصور عموم، لبخند واقعی تنها به لبها نیست؛ عضلهٔ دور چشم نیز باید منقبض شود که کاملاً غیرارادی است. لبخند اجباری توسط مغز تشخیص داده و سطح کورتیزول (هورمون استرس) را بالا میبرد. آرلی هوخشیلد، جامعهشناس آمریکایی، این پدیدهٔ پنهانسازی احساسات را «کار عاطفی» نامید. بههمیندلیل، تراشیدن لبخند با چاقو – یعنی ساخت اجباری شادی – تلخترین بخش مجسمه است؛ چرا که تجسمِ تناقضِ میان رنج و نمایش است.
راهکار:
لبخندی که با چاقو تراشیده شود، نمادی از دردی است که برای نمایش خوشبختی تحمل میکنیم. در روانشناسی مثبتنگر، این شکاف بین خود واقعی و خود نمایشی «ناهماهنگی شناختی» ایجاد میکند. شاید مجسمهساز خواسته بگوید: گاهی زیباترین لبخندها، عمیقترین زخمها را پنهان میکنند.