اعتیاد به عشق؛ وقتی معشوق از کوکائین قویتر است:
نکتهی جذاب اینجاست که از منظر علوم اعصاب، عشق پرشور دقیقاً همان مدار پاداش مغز را فعال میکند که کوکائین فعال میکند؛ یعنی هسته اکومبنس و ناحیه تگمنتال شکمی. اما تفاوت ظریف اینجاست که کوکائین با مسدود کردن بازجذب دوپامین، یک موج مصنوعی و زودگذر ایجاد میکند، در حالی که عشق، با ترکیب دوپامین و اکسیتوسین، یک سیستم پاداش پایدارتر و پیچیدهتر میسازد. پس شاید این تشبیه، در واقع کوکائین را دستکم گرفته باشد. سوال اینجاست: اگر مغز تفاوتی بین این دو قائل نباشد، چرا ترک عشق از ترک کوکائین سختتر است؟
راهکار:
این متن یک استعاره قدرتمند از وابستگی شیمیایی در عشق است. برای تکمیل آن، میتوانی به این نکته اشاره کنی که دوپامین و اکسیتوسین ترشحشده در کنار معشوق، واقعاً همان مسیرهای عصبی کوکائین را فعال میکنند؛ پس این تشبیه فقط یک شعار نیست، یک واقعیت نوروساینتیک است.