ترانه عاشقانه «دیدمت با دیدنت» از سیدتقی سیدی:
تحقیقات نشان میدهد که دیدن تصویر یا حتی فکر کردن به کسی که عاشقش هستید، فعالسازی بخشهایی از مغز مرتبط با درد (مانند اینسولا و قشر کمربندی قدامی) را کاهش میدهد و دوپامین ترشح میکند. این پدیده «تسکین عاشقانه» نام دارد، جایی که خاطره غمها واقعاً محو میشود. یعنی مغز شما روی این «ویرانگی» یک فیلتر شیمیایی میکشد. حالا فکر کنید این شیمی مغز چقدر میتواند قدرتمند باشد که شاعران قرنها قبل حسش کرده بودند؟
راهکار:
روانشناسی میگوید تصویر ذهنی عشق میتواند مانند یک مُسکن طبیعی عمل کند و دردهای عاطفی را موقتاً بیحس کند. این بیت دقیقاً همان لنگر روانی را توصیف میکند؛ اینکه یک نگاه چطور مدارهای مغز را از رنج به آرامش تغییر میدهد.