ترانه گوگوش من و تو

حق با گوگوش بود؛ فاصلهٔ همیشگی دست‌های من و تو:

در علوم اعصاب، «گرسنگی پوستی» (skin hunger) پدیده‌ای واقعی است: نبود لمس از سوی فرد مورد علاقه، سطح کورتیزول را بالا می‌برد و سیستم ایمنی را تضعیف می‌کند. جالب‌تر این که مغز انسان، لمس خیالی را هم تا حدی واقعی پردازش می‌کند؛ به همین دلیل یادآوری یک آغوش قدیمی می‌تواند موقتاً اضطراب را کم کند. این فاصلهٔ میان دست‌ها، همانقدر که شاعرانه است، زیستی هم هست.

راهکار:

گاهی این فاصلهٔ میان دست‌ها، فضایی برای زنده ماندن اشتیاق است؛ مثل سکوت میان نت‌های موسیقی که ملودی را می‌سازد. تصور کن دست‌هایی که به هم نمی‌رسند، در واقع یکدیگر را در تنشی دائمی نگه می‌دارند که هر لحظه می‌تواند به قوی‌ترین شکل تخلیه شود.