آرزوی جزیره اپستین برای هواداران ترامپ:
اینجا یک پارادوکس شناختی هست: مطالعات روانشناسی نشان میدهد آدمها معمولاً برای دشمنانشان اتهامهای توطئهآمیز را راحت قبول میکنند، ولی برای خودشان سوگیری «جهان عادلانه» را بهکار میبرند و بدشانسی را به کسی ربط میدهند که آن را «مستحق» میدانند. اسم این در روانشناسی «خطای اسناد بنیادین» است. سؤال این است: چرا آرزوی سختی برای دیگران، حس عدالت را بیشتر از تلاش واقعی ارضا میکند؟
راهکار:
این ایده را ببر جلو: یک طنز کوتاه از سفر عمو و طرفدار بساز که بهجای جزیره اپستین، سر از یک تور توریستی اشتباهی درمیآورند؛ تضاد انتظار و واقعیت، کنایه را چند برابر میکند.