آرزوی سفر در زمان برای یک لبخند:
نظریه نسبیت عام اینشتین به طور نظری امکان وجود پلهای فضازمانی به نام «کرمچاله» را میدهد. اگرچه برای باز کردن و پایدار نگه داشتن آن برای سفر در زمان به انرژی منفی نیاز داریم. آیا حاضرید برای عبور از یک کرمچاله و بازگشت به یک لحظه، قوانین علیت را زیر پا بگذارید؟
راهکار:
برای گسترش این ایده، میتوانی یک داستان کوتاه یا شعر بلندتر بنویسی که دقیقاً لحظهای را توصیف کند که آرزوی بازگشت به آن را داری. چه صحنهای، چه بویی، یا چه حرفی در آن لحظه خاص بود که اینقدر ارزش فدا کردن همه گلهای رز را دارد؟