توقع نداشتن از مردم

وقتی دیگر از دیگران انتظار انسانیت نداریم:

بر اساس روانشناسی اجتماعی، انسان‌ها به طور پیش‌فرض به دیگران اعتماد می‌کنند مگر آنکه شواهدی برعکس دریافت کنند؛ اما یک خیانت یا ناامیدی کافیست تا این پیش‌فرض به «بی‌اعتمادی آموخته‌شده» تغییر کند. مغز ما برای بقا، سریع‌تر تهدیدها را ثبت می‌کند تا مهربانی‌ها. به همین دلیل است که بعد از چند تجربه تلخ، دیگر انتظار نداریم آدم‌ها واقعاً آدم باشند. آیا این بی‌اعتمادی فراگیر، محصول دنیای پرسرعت و دیجیتال ماست؟

راهکار:

جالب است که این جمله در عین تلخی، نوعی آزادی را پیشنهاد می‌دهد؛ وقتی دیگر از کسی انتظار «انسان کامل» بودن نداریم، شاید بتوانیم انسان‌های واقعی را با تمام نقص‌هایشان ببینیم و حتی قدر لحظات نادر خالص بودنشان را بدانیم.