چرا آدمای مهربون هیچوقت اولویت کسی نیستن؟:
در روانشناسی به این پدیده «اثر سادگی» میگن: وقتی مهربانی به یک عادت تبدیل بشه، مغز اون رو بهعنوان «پیشفرض» در نظر میگیره و دیگه پاداش خاصی براش قائل نمیشه. جالب اینجاست که در آزمایشها، کدومهای که فقط گاهی مهربون بودن، بیشتر از کدومهای که همیشه مهربون بودن، مورد تحسین قرار گرفتن. سوال اینجاست: آیا باید مهربانی رو تبدیل به کالای کمیاب کنیم تا ارزشش حفظ بشه؟
راهکار:
این جمله یک حقیقت تلخ روانشناختی رو نشون میده: «اصل کمیابی» میگه هرچی کمیابتر باشی، ارزشت بیشتره. پیشنهاد میکنم بهجای همیشه در دسترس بودن، گاهی «نه» گفتن رو تمرین کنی تا دیگران حضورتو ارزشمندتر ببینن.