توجیه رفتار طرف مقابل

عشق یک‌طرفه و توجیه ضربه‌ها؛ مظلوم‌ترین عشق:

در روانشناسی این «ناهماهنگی شناختی» است: مغز برای حفظ باور «او را دوست دارم»، ضربه را به محبت تعبیر می‌کند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند در روابط سمی، دقیقاً همان مدارهای مغزی فعال می‌شوند که در اعتیاد به مواد مخدر فعالند؛ وابستگی، نه عشق. بعد از هر بی‌محلی، دوپامین بیشتری ترشح می‌شود و چرخهٔ توجیه قوی‌تر می‌شود. پس این «مظلومیت» یک انتخاب عصبی است، نه سرنوشت.

راهکار:

عشق واقعی پناه است، نه معما؛ اگر مجبوری برای زخم‌ها دلیل بسازی، داری نقش وکیل مدافع کسی را بازی می‌کنی که در دادگاه دلت متهم است.