ماه کسی نباش که دنبال ستارههاست؛ عشق یک طرفه:
از نظر اخترشناسی، ماه با قدر ظاهری ۱۲.۷- درخشانترین جرم آسمان شب است؛ در حالی که ستارهها خودشان خورشیدهایی دوردستاند و نورشان میلیونها سال در راه است. روانشناسی هم میگوید مغز به چیزهای دور و مبهم ارزش بیشتری میدهد؛ این «کمیابی ادراکشده» باعث میشود آدمها گاهی نزدیکترین و روشنترین آدم را نادیده بگیرند و دنبال نورهایی بروند که شاید سالهاست مردهاند. تو چند وقت یکبار نزدیکترین نور را جدی گرفتهای؟
راهکار:
جالب اینجاست که ماه در خورشیدگرفتگی دقیقاً جلوی خورشید را میگیرد و از دید ناظر زمینی هماندازه میشود؛ یعنی مقیاس به مدار بستگی دارد، نه ذات. شاید تو در مدار کسی کمقدر باشی، ولی در مدار دیگری کل آسمان را بپوشانی.