چرا اونی که باید توجه کنه، توجه نمیکنه؟:
مغز انسان برای «چیزهای دستنیافتنی» ارزش بیشتری قائل میشود؛ این همان «اثر کمبود» در روانشناسی است. پژوهشها نشان دادهاند وقتی کسی به پیام ما دیر جواب میدهد یا توجهی نمیکند، دوپامین بیشتری در مسیر پاداش مغز آزاد میشود و او را در ذهن ما خاصتر جلوه میدهد. یعنی احتمالاً داری دقیقاً به خاطرِ همان بیتوجهی، بیشتر به او فکر میکنی؛ نه به خاطر خود واقعیاش. آیا تا حالا شده بفهمی عاشقِ «بیتوجهیِ» او شدهای؟
راهکار:
شاید بشه این جمله را از زاویهای دیگر دید: توجهی که به دیگران میکنی، آیینهای است از ظرفیت تو برای عشق ورزیدن؛ حتی اگر طرف مقابل لایقش نباشد. تو در حال تمرین توجه کردن هستی، برای کسی که روزی قدرش را خواهد دانست.