توجه نکردن به زندگان

چرا بعد از مرگ برای دیگران عزیز می‌شویم؟:

این پدیده در روانشناسی اجتماعی «سوگیری فقدان» نام دارد. مغز ما تهدیدها و از دست‌دادن‌ها را با شدت بیشتری پردازش می‌کند، بنابراین غیبت نهایی (مرگ)، فرد را در ذهن ما برجسته و ایده‌آل می‌سازد. در حالی که حضور مداوم، به «عادت‌زدگی» و کاهش توجه منجر می‌شود. آیا این مکانیسم دفاعی مغز برای تحمل غم است یا نشانه‌ای از سطحی‌نگری روابط؟

راهکار:

این حس، در روانشناسی با مفهوم «ارزشگذاری بر فقدان» مرتبط است؛ ما اغلب چیزها و افراد را وقتی از دست میروند، بیشتر میبینیم. شاید تمرین کوچکی مثل نوشتن نامه‌ای از طرف آینده به خودت، که قدردانی‌های کوچک امروزت را لیست کند، بتواند این پارادوکس را برای خودت شخصی‌سازی کند.