توجیه فقر با دین

نگاه مارکس به دین، ثروت و فقر:

مارکس دین را «افیون توده‌ها» خواند؛ افیون در قرن نوزدهم مسکن درد بود، نه فقط مخدر. از این منظر دین هم‌زمان اعتراض به رنج و تسکین موقت آن است و می‌تواند نابرابری را تحمل‌پذیر یا مشروع جلوه دهد. آیا کارکرد آرام‌بخش دین را باید قیمت پنهان نظم اجتماعی دانست؟

راهکار:

این جمله در آثار مارکس با این عبارت دقیق ثبت نشده و بیشتر خوانشی امروزی از نقش اجتماعی دین است. برای تحلیل دقیق‌تر، آن را کنار مفهوم «دین به‌عنوان افیون توده‌ها» بگذارید: دین هم‌زمان می‌تواند تسکین رنج باشد و به تحمل یا مشروع‌سازی نابرابری کمک کند.