توجه به کسی که برات مهمه

وقتی برای لبخند کسی هر کاری می‌کنی یعنی برات مهمه:

وقتی برای آرام کردن کسی تلاش می‌کنی، مغزت فقط همدلی نمی‌کند؛ سیستم پاداش فعال می‌شود و لبخند او همان مسیر دوپامینی اعتیاد را روشن می‌کند. پژوهش‌های عصب‌شناختی نشان داده‌اند نورون‌های آینه‌ای درد طرف مقابل را در مغز خودت بازتولید می‌کنند و این دقیقاً همان سازوکار تکاملی است که مراقبت را به غریزه‌ی بقای رابطه تبدیل کرده. نکته‌ی عجیب‌تر: هرچه بیشتر برای کسی هزینه کنی، ارزش‌گذاری ذهنیات از او بیشتر می‌شود؛ یعنی عشق عمیق‌تر می‌شود چون تلاش، معنا می‌سازد.

راهکار:

این جمله که «اگه رهگذر بودی توجه نمی‌کردم» را می‌شود این‌طور هم دید: آدم‌ها برای کسی که انتخابش کرده‌اند وقت می‌گذارند، نه برای هر کسی. پس شاید اصل ماجرا نه «مهم بودن» که «انتخاب شدن» است.