توجیه اعمال

اگر همه دلایلشان درست باشد؟ نسبی‌گرایی اخلاقی:

پارادوکس «توجیه درونی» در روانشناسی شناختی نشان می‌دهد مغز ما به‌طور خودکار برای کاهش ناهماهنگی شناختی، برای هر عملِ خود—حتی اشتباه—دلیلی منطقی می‌سازد. این یعنی از نظر ذهنی، همه همیشه «اورثینکام» خود را درست می‌دانند. سوال اینجاست: آیا حقیقتی عینی خارج از این توجیهات ذهنی وجود دارد؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، می‌توانی از جامعه بپرسی: «یک عمل را مثال بزن که از نظر تو کاملاً نادرست است، اما کسی ممکن است برایش دلیل «درست» شخصی داشته باشد؟» این بحث را از انتزاعی به عینی می‌برد.