توبه دنیا وقتی نوبت ما رسید:
در روانشناسی، این حس «محرومیت نسبی» نام دارد؛ احساس بیعدالتی وقتی میبینیم دیگران از موهبتی برخوردارند که ما محرومیم. جالب اینجاست که این مقایسه اجتماعی اغلب نادرست است، زیرا ما «رقص» کامل دیگران را نمیبینیم، فقط لحظهای درخشان آن را. آیا این «توبه» میتواند فرصتی برای تعریف رقص خودمان باشد؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهای دیگر دید: شاید «توبه» دنیا نه یک محرومیت، که یک لطف است. وقتی همهچیز برای همه میرقصد، آنچه برای تو میماند، فضای خالیِ منحصربهفرد خودت است تا رقصی اصیلتر ابداع کنی.