توبه عشق؛ شعری از سعیده باقری:
آیا میدانستید که مغز انسان وقتی سعی میکند فکری را سرکوب کند، دقیقاً همان فکر را برجستهتر میکند؟ این پدیده «فرایند طعنهآمیز» نام دارد. شاعر در این بیتها دقیقاً همین مکانیسم را توصیف میکند: توبه برای ندیدن، اما دل به سمت او میرود. انگار هر چه بیشتر از چیزی فرار کنیم، بیشتر به آن نزدیک میشویم. شما هم تجربهی چنین توبههای نافرجامی داشتهاید؟
راهکار:
این شعر یادآور این است که توبههای عشقی اغلب از سر خشم یا ناامیدیاند، نه عقل. دل وقتی درگیر است، توبهها مثل باد میآیند و میروند. شاید رهایی واقعی نه در توبه، که در پذیرش احساسات متناقض باشد.