تقصیر خودمونه که بقیه رو به توان رسوندیم!:
این دقیقاً همون «اثر پیگمالیون» در روانشناسی اجتماعیه: انتظارات مثبت ما از دیگران، عملکردشون رو واقعاً بالا میبره. تحقیقات رابرت رزنتال در مدارس نشون داد معلمهایی که فکر میکردن دانشآموزاش تیزهوشان، باعث شدن نمراتشون جهش کنه – حتی اگه اون دانشآموزها تصادفی انتخاب شده بودن. اینجا هم شما با پذیرش «تقصیر»، عملاً دارید باور به توانایی دیگران رو بهشون تزریق میکنید. سوال: چطور میتونیم این اثر رو توی تیمهای کاری بدون ایجاد غرور کاذب تقویت کنیم؟
راهکار:
این نگاه میتونه یه تکنیک رهبری قدرتمند باشه: وقتی به دیگران فرصت رشد میدی و بعد میگی «تقصیر خودمونه»، در واقع داری فرهنگ مالکیت جمعی و یادگیری از اشتباهات رو توی تیم نهادینه میکنی. یه قدم بعد: برای هر پروژه، یه جلسه «درسهای آموخته شده» برگزار کن و بذار همه بگن «تقصیر ما» برای پیشرفتها.