تو تنها بهانه منی

تو تنها بهانه زندگی و نفس کشیدن منی:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد عشق رمانتیک دقیقاً همان مدارهای اعتیاد را در مغز فعال می‌کند؛ دوپامین و اکسیتوسین، «بهانه»ی زندگی را به یک پاداش عصبی شبیه می‌کنند. نکته‌ی عجیب‌تر: وقتی کسی را «تنها بهانه‌ی زندگی» می‌دانیم، مغز بیشتر از خودِ رسیدن، از انتظار رسیدن لذت می‌برد؛ پس همین جمله، یک ماشینِ لذتِ پیش‌بینی‌شده است. آیا ما عاشق خودِ عشقیم یا عاشق آن شخص؟

راهکار:

این جمله را برعکس کن: اگر «تو» بهانه‌ی زندگی و نفس کشیدن است، یعنی قدرت زندگی به بیرون سپرده شده. بازنویسی‌اش از زاویه‌ای دیگر: «من به دنیا آمدم تا عشق را تجربه کنم؛ تو فقط یادآور آن هدفی.» این نگاه، همان حس عاشقانه را حفظ می‌کند اما آن را به درون متصل می‌کند.