تو تمام دنیایی؛ اما دنیا بیوفاست:
در علوم اعصاب، عشقِ افراطی همان مدار اعتیاد را فعال میکند؛ مغز حاضر نیست نقصهای معشوق را ببیند و «کل دنیا» را با یک انسان اشتباه میگیرد. این خطای ادراکی یعنی بیوفایی نه از دنیا، از نقشی است که ما برای یک نفر ساختهایم. پس این جمله، اعتراف به کهکشانِ توهمی است که خودمان دور او چیدیم.
راهکار:
این متن را معکوس بخوان: اگر دنیا بیوفاست، بیوفایی از «دنیا بودن» نمیآید؛ از این میآید که کسی را کل دنیا کردهای. پس بهجای سوگ، میتوانی آن را تلنگر بدانی که مرزهایت کوچکتر از آن بودند که یک نفر را کل کائنات کنند.