تو مسکن دردام بودی؛ دلتنگی و عشق:
تحقیقات نشون داده که وقتی کسی رو به عنوان 'مسکن عاطفی' میبینیم، مغز ما دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکنه - دقیقاً همون مواد شیمیایی که مسکنهای واقعی مثل مورفین هم ازشون استفاده میکنن. اما مشکل اینجاست که اعتیاد عاطفی هم مثل اعتیاد به مواد مخدر، با گذشت زمان به دوز بیشتری نیاز داره. آیا تا حالا فکر کردید که چرا بعضی رابطهها بیشتر شبیه یک داروی مسکن میشن تا یک درمان واقعی؟
راهکار:
گاهی همان کسی که مسکن دردمون بوده، خودش بعدها تبدیل به بزرگترین درد میشه. شاید وقتشه به این فکر کنیم که آیا واقعاً به دنبال مسکن میگردیم یا درمان؟