تو میان سیاهی، آبی بودی | متن عاشقانه کوتاه:
در روان‌شناسی ادراک، «برجستگی» می‌گوید مغز در محیط یکنواخت، محرک متفاوت را خودکار برجسته می‌کند؛ رنگ آبی میان سیاه به دلیل کنتراست مکمل، سلول‌های مخالف‌گیرنده را فعال و توجه را می‌رباید. در تاریخ هنر هم آبی گران‌ترین رنگ بود؛ اولترامارین را از سنگ لاجورد می‌ساختند و در نقاشی مذهبی فقط برای امر مقدس به کار می‌رفت. پس آبی بودن میان سیاهی فقط زیبا نیست؛ یک استثنای نادر است.
راهکار:
این تصویر فقط تحسین نیست؛ یک پارادوکس است: آبی در میان سیاهی هم دیده می‌شود هم تنهایی را عمیق‌تر می‌کند. آن را به یک صحنه بسط بده: سیاهی را مثل اتاقی بی‌پنجره بنویس و آبی را مثل ترکِ نوری که از لای در می‌آید؛ بعد بگو آن آبی خودش سیاهی را می‌دید یا فقط می‌درخشید. این کار جمله را از تعریف ساده به یک موقعیت حسی تبدیل می‌کند.