شعر خواندم که از سر خود اندازم؛ وقتی معشوق خود شعر میشود:
در علوم اعصاب، شعر به دلیل وزن و قافیهاش مسیر عصبی متفاوتی را طی میکند و مستقیماً هیپوکامپ را فعال میکند، یعنی همان جایی که خاطرات عاطفی ذخیره میشوند. به همین دلیل یک بیت میتواند تبدیل به یک «جایگزین ذهنی» برای خود شخص شود، درست مثل اینجا که معشوق تبدیل به شعری در سر شاعر میشود. آیا مغز ما بین یک خاطره و یک شعر تفاوتی قائل میشود؟
راهکار:
جالب است بدانید این حس دقیقاً با «اثر بازگشت سرکوب» در روانشناسی همخوانی دارد: تلاش برای سرکوب یک فکر، آن را پررنگتر میکند. شاعر ناخواسته این پدیده را به تصویر کشیده.