تو خندیدی

تو خندیدی و جهان روی خوشش را نشان داد:

فرضیهٔ بازخورد چهره می‌گوید مغز از حالت عضلات صورت نتیجه می‌گیرد؛ لبخندِ تو، حتی پیش از کلام، مدار پاداش را فعال می‌کند. نورون‌های آینه‌ای همین لبخند را شبیه‌سازی می‌کنند و ادراک من از «امنیتِ جهان» را تغییر می‌دهند. آن جمله، ثبتِ یک واقعیت عصب‌شناختی است، نه فقط شاعرانه.

راهکار:

خندهٔ تو فقط خبر از خوبی جهان نمی‌دهد؛ مثل تنظیم‌کنندهٔ لنز است: یک لبخند آشنا کافی است تا مغز، میانِ هزار نشانهٔ خاکستری، نشانه‌های امن و زیبا را برجسته‌تر ببیند. جهان عوض نمی‌شود، اما نسبتِ دیده‌شدنِ خوبی‌هایش عوض می‌شود.