از تمام وجودت تا یک خاطره؛ دلتنگی برای عشق از دست رفته:
آیا میدونستی مغز انسان هنگام یادآوری خاطرات عاطفی، دقیقاً همان نواحی رو فعال میکنه که هنگام تجربهٔ واقعی فعال میشدن؟ اما یه تفاوت بزرگ: در یادآوری، قشر پیشپیشانی (مرکز منطق) هم فعال میشه و سعی میکنه خاطره رو ویرایش کنه. یعنی هر بار که به «تمام تو» فکر میکنی، داری ناخودآگاه نسخهٔ جدیدی ازش میسازی که با واقعیت فاصله داره. این همون چیزیه که روانشناسان بهش میگن «انعطافپذیری حافظه». سوال: آیا این بازنویسی ناخودآگاه باعث میشه که عشق واقعی رو از دست بدیم یا برعکس، به ما کمک میکنه با فقدان کنار بیاییم؟
راهکار:
این حس عمیقاً با مکانیزم «بازنویسی خاطرات» در مغز مرتبطه: هر بار که خاطرهای رو مرور میکنیم، مغز اون رو دوباره ذخیره میکنه و احساسات فعلی رو بهش تزریق میکنه. پس این «خاطره» که الان ازش حرف میزنی، دیگه اون آدم واقعی نیست، بلکه ترکیبی از گذشته و حال توئه. شاید بهتر باشه بهش به چشم یه نقاشی ببینی که هر بار رنگ جدیدی میخوره.