تو که باشی

تو که باشی؛ بهشت را چه کار؟ عاشقانه‌ای تمام‌نشدنی:

مغز عاشق، مسیر پاداش دوپامین را مثل مصرف کوکائین فعال می‌کند؛ اما اسکن‌ها نشان می‌دهد بعد از ۱۰ سال، عشق پایدار مناطقی مثل VTA را حفظ می‌کند، فقط با آرامش بیشتر. آنچه «بهشت» می‌نامیم، احتمالاً یک مدار عصبی است که با حضور دیگری، درد را کم و معنا را زیاد می‌کند.

راهکار:

«تمام‌نشدنی‌ترین دنیا» یک استعاره دقیق است: عشق شدید، ادراک زمان و مکان را تغییر می‌دهد و دیگری را به مرکز نقشه ذهنی تبدیل می‌کند. همین تغییر ادراکی است که بهشت را از یک مکان به یک رابطه منتقل می‌کند.

تو که باشی مگر آرزوی دیگری می‌ماند: