نیمه گمشده یا هدیه الهی؟ داستان عشق من و ASAL:
در اسطورهشناسی یونان، افلاطون در رساله «مهمانی» انسانهای اولیه را دوپیکر و جدانشدنی توصیف میکند که زئوس آنها را دو نیم کرد. این همان ریشه «نیمه گمشده» است. اما عصبشناسی مدرن نشان داده در عشق شدید، همان مسیرهای دوپامین و اکسیتوسین فعال میشوند که در اعتیاد هم دیده میشود. شاید این «هدیه الهی» یک شیمی دقیق و شگفتانگیز باشد. نظر شما درباره پیوند اسطوره و علم چیست؟
راهکار:
این حس که کسی را هدیهای از جانب خداوند بدانیم، یادآور این است که عشق واقعی اغلب غیرمنتظره و بینهایت ارزشمند است. شاید بهتر باشد به جای جستجوی نیمه گمشده، روی قدردانی از همان کسی که هست تمرکز کنیم.