غم بزرگ تو: آخرین و بزرگترین غم:
مغز انسان در پردازش طرد عاطفی، همان نواحی را فعال میکند که در درد فیزیکی فعال میشوند. یعنی عشقهای از دست رفته واقعاً «درد» دارند. جالب اینجاست که خاطرات دردناک گاهی قویتر از خاطرات شاد در حافظه ثبت میشوند – شاید چون مغز ما را مجبور میکنند از تکرارشان جلوگیری کنیم. اما سؤال اینجاست: آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا بعضی غمها، شیرینتر از خوشترین لحظات زندگیاند؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پایان تلخ برآمده. شاید بتوانی با نوشتن نسخهای متفاوت از این غم، آن را به یک شروع تازه تبدیل کنی: «آخرین غمم کهنه بود، اما بزرگترینش نبودنت بود. حالا میخواهم بزرگترین شادیم را خودم بسازم.»