تو یادت رفته من یادم هست

من حافظ خاطرات فراموش شده‌ی تو هستم:

حافظهٔ انسان هر بار که به خاطر می‌آورد، بازنویسی می‌شود. یعنی خاطراتی که تو فکر می‌کنی درست حفظ کردی، هر بار داستانی جدید از یک گذشتهٔ وهمی هستند. این پدیده «بازآوری تحریفی» نام دارد. پس شاید آن چیزهایی که تو یادت هست، اصلاً همان‌قدر واقعی نباشند که فکر می‌کنی. آیا حافظهٔ انتخابی ماست که هویتمان را می‌سازد؟

راهکار:

گاهی فراموشی یک مکانیسم دفاعی است نه ضعف. شاید او آن خاطرات را آگاهانه رها کرده تا از درد عبور کند. تو با نگه‌داشتن آنها، در حقیقت بار عاطفی گذشته را بر دوش می‌کشی. شجاعت رها کردن را هم باید قدر دانست.