زندگی که هر روز «بی‌معناتر» می‌شود:
این حس، یادآور «عادت‌زدایی حسی» است؛ جایی که مغز برای صرفه‌جویی در انرژی، محرک‌های تکراری را نادیده می‌گیرد و جهان را «کمرنگ» می‌کند. پارادوکس اینجاست که این مکانیسم بقا، گاهی خود باعث فرسودگی روانی می‌شود. آیا این بی‌رنگ شدن، بیشتر شبیه خاموشی احساسات است یا واضح‌تر دیدن واقعیتِ خنثی؟
راهکار:
این حس، شبیه «آنسِهِدونیا» یا کاهش لذت از فعالیت‌های معمول است. یک تمرین ساده: هر شب سه اتفاق کوچک (مثلاً طعم چای، نور خورشید روی دیوار) را که در لحظه، فارغ از قضاوت «کلی»، برایتان قابل توجه بود، یادداشت کنید. هدف، بازآموزی توجه به جزئیاتِ خنثی است.