وفاداری از نگاه پیرمرد: مقایسه تکاندهنده انسان و سگ:
تحقیقات ژنتیکی نشان میدهد سگها در مسیر اهلیشدن، جهشهایی در ژنهای مرتبط با سندرم ویلیامز پیدا کردهاند که آنها را فوقالعاده اجتماعی، کمپرخاشگر و به شدت وفادار میکند؛ رفتاری که ریشه در پیوند هورمون اکسیتوسین دارد. در مقابل، وفاداری در انسان محصول قشر پیشپیشانی و تحلیل سود و زیان اجتماعی است، نه یک برنامهریزی ژنتیکی ساده. جالب اینجاست: وفاداری سگ تکاملی است، وفاداری انسان محاسباتی. به نظر شما کدام پایدارتر است؟
راهکار:
این جمله تکاندهنده در واقع ما را به یک دوگانگی میکشاند: وفاداری غریزی در برابر وفاداری انتخابی. شاید منظور پیرمرد نفی مطلق انسان نباشد، بلکه اشاره به این نکته است که انسانها وفاداری را گاه قربانی منفعت میکنند، در حالی که سگ آن را بیچونوچرا زندگی میکند. میتوان از این زاویه به ماجرا نگاه کرد که وفاداری واقعی نه در ذات، بلکه در میزان پایبندی آگاهانه به یک تعهد تعریف میشود.