پاسخ تند صادق هدایت به تخریبکنندگان زندگیاش:
تحقیقات نشان میدهد فحش دادن (تابو-کلمات) بهطور فیزیکی تحمل درد را افزایش میدهد و بخشهای «آمیگدال» و «قشر پیشپیشانی» را فعال میکند. هدایت با این سؤال، نهتنها خشم شخصی، بلکه نقدی جامعهشناختی بر دوگانگی «نجابت ساختگی» در برابر «واقعیت تلخ» میزند. حقیقت: ادبیات از دلِ زخمها میروید، نه از ادب مصنوعی. آیا شما هم گاهی مجبور شدهاید برای حقیقت تلخ، زبانِ «فحش» را به «شعر» ترجیح دهید؟
راهکار:
این جمله دقیقاً یک پارادوکس روانشناختی را نشان میدهد: «فحش» در بافت اجتماعی نوعی تخلیهی خشم است در حالی که «شعر» نماد والایی و ظرافت. سؤال واقعی این نیست که شعر بگویی یا فحش، بلکه این است که آیا میتوان همزمان از هر دو زبان برای بازتاب دروغینِ «ادب تحمیلی» استفاده کرد؟ پیشنهاد: اگر میخواهی خشم را به شکلی اثرگذار منتقل کنی، ترکیب تلخی و طنز در قالب «مویهنامههای طنزآمیز» میتواند هم شوک وارد کند و هم در تاریخ بماند.