چرا ترامپ پزشکیان را میبیند ولی رضا پهلوی را نه؟:
در دیپلماسی، تعیینکننده «شناسایی رسمی» است نه نام خانوادگی یا ادعای تاریخی. طبق معیار کنترل مؤثر سرزمین، فقط رئیسدولت مستقر طرف گفتوگو است؛ مدعی سلطنت حتی اگر وارث تاج باشد، در پروتکل بینالمللی جایگاه مذاکره ندارد. از منظر عصبشناسی، طردشدن همان مسیر عصبی درد فیزیکی را فعال میکند؛ پس عبارت «سطلی از داغ» فقط شوخی نیست، واکنش مغز به بیاعتنایی است.
راهکار:
این طنز را میتوان اینطور بازسازی کرد: در پروتکل بینالمللی، وزنهی «ریاستجمهوری مستقر» از «ادعای سلطنت» سنگینتر است؛ برای همین دیپلماسی همیشه سراغ صندلیِ دارای مهر رسمی میرود، نه تاجِ بدون قدرت.