چال گونه و کفر شهر: طنزی عاشقانه:
در نوروساینس، دیمپل ناشی از چسبندگی غیرعادی عضلهٔ زیگوماتیکوس ماژور به پوست است؛ اما در سنت شعر فارسی، هر گودی صورت (چال زنخ، چال گونه) به عنوان 'چاه' یا 'دام' برای دل عاشقان توصیف میشده. حافظ میگوید: 'چاه زنخدان تو دام دل ماست'. جالبتر اینکه نامسلمان خطاب کردن معشوق، ریشه در اشعار صائب تبریزی دارد که کفر زلف را نشانهای از جذابیت میداند. آیا میتوان این ترکیب (چال + کفر) را نوعی بازی با تابوهای دینی در فضای مجازی امروز دانست؟
راهکار:
این بیت یادآور شعر حافظ است که کفر و ایمان را در عشق درهم میآمیزد. میتوانی ادامهاش را با اشاره به 'زلف کافر' یا 'چشمان بتخانه' بسط دهی تا یک رباعی کامل شکل بگیرد.