بوسیدن لابهلای کتاب؛ طنزی تلخ از کتاب نخواندن ما:
جالب است بدانید بوسیدن ترشح دوپامین و اکسیتوسین را افزایش میدهد، اما در تاریخ، کتابها نقش صندوقچههای عشق را بازی میکردند؛ نامههای عاشقانه را لای برگها پنهان میکردند. جالبتر این که مغز، پردازش حس لامسهی کاغذ را با درک مطلب ترکیب میکند، پس بوسه بر صفحه شاید اثری دوگانه بگذارد. این شعر پارادوکسی را فریاد میزند: در فضایی که همه رهایش کردهاند، صمیمیت امن میشود. آیا این شکست کتاب نیست که آن را به پناهگاه عشق تبدیل کرده؟
راهکار:
این شعر آینهای از جامعهای است که ظاهراً کتاب را رها کرده، اما در حقیقت، کتاب را به آخرین حریم امن خصوصی تبدیل کرده است. جایی که هیچ قضاوتی نیست، چون نگاهی نیست. بوسهای در میان صفحات، شاید عمیقترین شکل مطالعه باشد.