طنز کنایه‌ای

تیکه ادبی به سید مجتبی و فارسی شاعرانه:

در زبان‌شناسی اجتماعی به این حالت «بازی زبانی ادب‌محور» می‌گویند: گوینده با باستان‌گرایی نحوی و واژگانی، مرز قدرت یا شوخ‌طبعی را جابه‌جا می‌کند. مغز شنونده هم‌زمان دو کد را پردازش می‌کند: معنای سطحی و سیگنال جایگاه. در فارسی این بازی به‌خاطر فاصله‌ی زیاد بین ثبت ادبی و محاوره شدیدتر است؛ جمله‌ای که در محاوره ساده است در ثبت ادبی می‌تواند کنایه، تهدید یا حتی تعارف شود.

راهکار:

این جمله را می‌شود یک آینه‌ی ادبی دید؛ جایی که زبان رسمی و شاعرانه هم فاصله می‌سازد و هم جذابیت. مثل چای زعفرانی در لیوان یک‌بارمصرف؛ ترکیب ناهماهنگی که اتفاقاً دیده می‌شود.