طنز غیبت کردن ایرانی

طنز غیبت به سبک ایرانی: آخرش می‌گه به ما چه:

تحقیقات نشان می‌دهد غیبت در واقع یک ابزار تکاملی برای تقویت همبستگی گروهی است – وقتی درباره دیگران حرف می‌زنیم، ناخودآگاه هنجارهای گروه را تقویت می‌کنیم. اما پارادوکس جالب اینجاست: هرچه بیشتر غیبت کنیم، بیشتر از پذیرش مسئولیت فرار می‌کنیم. این رفتار شبیه «نظریه پنجره شکسته» است: یک بی‌اعتنایی کوچک به هنجارها، زنجیره‌ای از بی‌قیدی‌های بزرگ‌تر ایجاد می‌کند. سوال به جامعه: آیا می‌شود بدون غیبت، همبستگی گروهی را حفظ کرد؟

راهکار:

این جمله دقیقاً به یک پارادوکس رفتاری اشاره دارد: ما غیبت می‌کنیم اما خود را درگیر نمی‌دانیم. شاید ریشه در تعریف «حریم خصوصی» جمعی دارد که در فرهنگ ما مرزهایش شناور است.